تا چه اندازه باید بچه ها را در جریان بحران های اطرافمان و جنگ قرار دهیم؟

نگرش جامعه به بچه ها این است که بچه، فردی معصوم است و نباید جلوی او از مسائل سیاسی و اجتماعی حرف زد. بچه باید در خانه بماند و بازی اش را بکند. باور این است که بچه ها عقلانیت کافی ندارند تا بتوانند با این مسائل برخورد کنند و سازگار شوند. اینکه تلاش کنیم بچه ها را به اصطلاح نجات دهیم، نباید به این موضوع ختم شود که کلا آنها را از جامعه حذف کنیم.

گاهی ممکن است علی رغم تلاش های والدین، شرایط فراهم کردن فضای امن برای بچه ها امکان پذیر نباشد و بچه ها در معرض اخبار خشونت، جنگ یا بی عدالتی های اجتماعی قرار بگیرند. در این شرایط باید ما بعنوان والد میتوانیم از بچه ها محافظت کنیم و در عین حال به آنها یاد دهیم که وقتی ترسیده اند چه کاری انجام دهند.

در ادامه به راه حل هایی اشاره میشود که میتوانیم با استفاده از آنها با کودکان در مورد جنگ صحبت کنیم:

باید مراقب باشیم که صحبت درباره جنگ با کودکان باعث اضطراب آنها نشود

با بچه ها در مورد جنگ و خشونت صحبت کنید

قبلا به این موضوع اشاره کرده ایم که تلاش ما برای اینکه بچه ها هیچ خبری از جنگ و خشونت نشنوند غیرممکن است .

تصمیم خوبی است که دسترسی آنها را به فضای اجتماعی و اخبار محدود کنیم.

با بچه ها زمانی که به سنی رسیدند که بتوانند این مسائل را درک کنند باید صحبت کنیم. می توانیم به بچه ها بگوییم که مکان هایی در دنیا وجود دارد که در آن جنگ و خشونت اتفاق می افتد. کودکان کوچکتر ممکن است مفهوم جنگ را درک نکنند. مراقب باشید موضوع را زیاد توضیح ندهید چراکه ممکن است باعث استرس جنگ آنها شود.

در همین باره:

آرامش در ناآرامی؛ راهکارهای مدیریت اضطراب جنگ   

کودکان بزرگتر ممکن است مفهوم جنگ را درک کنند و درموردش اطلاعاتی داشته باشند اما گفتگو با شما می تواند برای آنها هم مفید باشد. در واقع کودکان بزرگتر به علت درک بیشتری که درباره ی جنگ دارند، معمولا بیشتر نگران میشوند.

به بچه ها بگویید ممکن است از دوستان خود در مدرسه درمورد این موضوعات چیزی بشنوی، ازت میخواهم که در مورد هر چه شنیدی با من صحبت کنی. این کار آنها را تشویق میکند تا بیایند و با شما صحبت کنند. به جای اینکه خودشان دنبال فهمیدن آن باشند.

وقت بگذارید و هنگامی که بچه ها میخواهند صحبت کنند، به آنها گوش دهید : می توانیم به سوالات و نگرانی آنها گوش دهیم و با توجه به سن و توانایی درک آنها پاسخ دهیم. مهم است که به بچه ها اجازه دهیم در مورد نگرانی هایشان با ما صحبت کنند یا سوالاتشان را بپرسند. ممکن است تصویر اشتباهی از جنگ داشته باشد، زمان بگذارید و ببینید چه تصویری از جنگ ساخته اند.

به احساسات بچه ها اهمیت دهید

مهم است که وقتی بچه ها در مورد نگرانی و ترس های خود با ما صحبت میکنند، حس کنند حمایتشان میکنیم .

قضاوتشان نمی کنیم. به بچه ها نشان دهید مشکلی ندارد اگر ناراحت و ترسیده باشند. نیازی نیست بابت این احساسات خود شرمنده باشند. زمانی که به بچه ها فرصت گفتگوی صادقانه در مورد مسائل ناراحت کننده را میدهیم، باعث میشود حس آرامش و امنیت داشته باشند.

به آنها اطمینان دهید که بزرگترها برای حل این مسائل تلاش میکنند

به بچه ها یادآوری کنید که این مسئله بر عهده ی آنها نیست. نباید احساس گناه داشته باشند که بازی میکنند، خوشحالاند و دوستانشان را می بینند .وقتی باهم صحبت میکنید، سعی کنید آرام باشید. بچه ها رفتار و احساسات بزرگترهای خود را تقلید میکنند. اگر شما ناراحت و عصبانی باشید، احتمالا آنها هم همین حس را خواهند داشت.

فضاهای امنی برای بچه ها پیدا کنید

منظور از فضاهای امن ، مکان هایی است که بچه ها در آن احساس راحتی کنند .یک فضای امن میتواند اتاق خواب آنها، گوش های آرام در خانه یا هر مکان دیگری باشد که به آنها آرامش میدهد.

تکنیک هایی به بچه ها یاد بدهید که بتوانند خود را آرام کنند

تکنیک های آرام سازی روش هایی هستند که به خودمان یادآوری میکنیم امنیت داریم حتی اگر احساس ناامنی میکنیم. تنفس عمیق یا کشیدن نفس های آهسته و عمدی تکنیکی برای آرام کردن خود است. یکی دیگر از تکنیک های آرام سازی، فکر کردن به خاطرهای مثبت است که به ما احساس شادی و آرامش میدهد. تکنیک های آرام سازی یا رفتن به محیطی امن میتواند به بچه ها این احساس را بدهد که در خطر نیستند و جایشان امن است.

راهی به آنها نشان دهید که بتوانند کمک کنند

بعد از آن که یک فاجعه و بحرانی در جامعه اتفاق میافتد اغلب احساس درماندگی میکنیم. سخت است که چشم مان را روی فجایع ببندیم. بچه ها نیز احساس مشابهی را تجربه میکنند. می توانیم به آنها آموزش دهیم که حتی در این موقعیت می توانیم هر چند کم کمک کرده باشیم.

هیچ وقت نمی توانیم مشکلات دنیا را حل کنیم ولی میتوانیم به افراد نیازمند کمک کنیم. مثلا وقتی زلزله ای اتفاق میافتد ،می توانیم کمک های مردمی جمع کنیم.

شاید این کمک ها تمام مشکلاتی که برای آنها اتفاق افتاده است را حل نکند ولی دست کم به بچه ها یاد میدهیم که نسبت به این فاجعه بی تفاوت نبودیم.

 

زمانی را برای تفریح و اوقات فراغت اختصاص دهید

هم شما و هم بچه ها گاهی باید از واقعیت فاصله بگیرید و زمانی را با هم بگذرانید. میتوانید با هم پارک بروید، بازی کنید یا کارهای هنری انجام دهید.

زمانی که فعالیت های ساده اما سرگرم کننده را با هم برنامه ریزی میکنید، به بچه ها یاد می دهید که می توانند در هر کجا و هر زمان چیزی پیدا کنند تا به طور موقت ذهن خود را از مصیبت های دنیا پرت کنند و از زندگی لذت ببرند.

حواسمان باشد که کودک دچار وحشت از حرف های ما درباره جنگ نشود

به بچه ها یاد دهید که در مورد جهان انعطاف پذیر فکر کنند

ما به عنوان والد نقش مهمی در شکل دادن به افکار و رفتار بچه ها داریم .اگر دائم از ما بشنوند که می گوییم دنیا وحشتناک یا ناامیدکننده است، به سرعت این دیدگاه ما را یاد می گیرند.

بهتر است مراقب کلام مان باشیم. همیشه خشونت در اطراف ما وجود خواهد داشت. اینکه انتظار داشته باشیم هیچ اتفاق ناگواری صورت نگیرد غیرمنطقی است. انتظار اینکه همه چیز در اطراف مان خوب پیش رود و اگر کوچک ترین مشکلی پیش آمد دیگر دنیا ارزش زندگی کردن ندارد، نشان دهنده ی طرز فکر همه یا هیچ است.

ما نمی توانیم آنچه در اطراف مان اتفاق می افتد را کنترل کنیم. اما می توانیم واکنشی که نسبت به این وقایع نشان می دهیم را کنترل کنیم. ما به عنوان پدر و مادر می توانیم به بچه ها یاد بدهیم که چطوری واکنش نشان دهند تا کمتر تحت تاثیر وقایع اطراف شان قرار بگیرند.

صحبت کردن با کودکان در مورد جنگ میتواند چالش برانگیز باشد. اما می توانید با همدلی و دقت با آنها صحبت کنید .

این اطمینان را بدهید که در کنارشان هستید.