والدین، خط اول تشخیص دیابت در کودکان هستند / لزوم جدی گرفتن علائم هشداردهنده

در اکثر موارد، کودکان به دیابت نوع ۱ مبتلا می‌شوند که یک بیماری خودایمنی است و در آن پانکراس توانایی تولید انسولین را از دست می‌دهد. البته متأسفانه به دلیل تغییر سبک زندگی و افزایش چاقی، شاهد بروز موارد دیابت نوع ۲ در کودکان و نوجوانان نیز هستیم، اما همچنان نوع ۱ شایع‌ترین است.

والدین با مشاهده چه علائمی باید به ابتلای فرزندشان مشکوک شوند؟

  علائم دیابت در کودکان معمولاً به سرعت ظاهر می‌شوند. والدین باید نسبت به چهار علامت اصلی حساس باشند: پرنوشی غیرطبیعی، تکرر ادرار (به‌ویژه شب‌ادراری ناگهانی در کودکی که قبلاً این مشکل را نداشته)، کاهش وزن ناگهانی علیرغم اشتهای زیاد، و خستگی مفرط. اگر کودکی این علائم را داشت، باید به پزشک متخصص اطفال مراجعه کنند تا معاینات لازم انجام شود.

مهم‌ترین چالش در مدیریت دیابت کودکان چیست؟

قادری در ادامه افزود: بزرگترین چالش، پذیرش بیماری توسط والدین و کودک و سپس برقراری تعادل میان تزریق انسولین، فعالیت بدنی و تغذیه است. کودکان در حال رشد هستند و فعالیت‌های پیش‌بینی نشده‌ای دارند؛ بنابراین مدیریت قند خون آن‌ها نیازمند صبوری و آموزش مداوم است. هدف ما این است که کودک با وجود دیابت، یک زندگی کاملاً عادی داشته باشد و از فعالیت‌های اجتماعی و تحصیلی باز نماند.

نقش مدرسه در حمایت از این کودکان چگونه تعریف می‌شود؟

عضو هیات علمی گروه پرستاری ادامه داد : مدرسه خانه دوم کودک است. معلمان و کادر مدرسه باید نسبت به بیماری دانش‌آموز آگاه باشند. آن‌ها باید بدانند چگونه علائم افت قند خون (هیپوگلیسمی) مثل لرزش، تعریق یا گیجی را تشخیص دهند و اجازه دسترسی سریع کودک به میان‌وعده بدهند یا نحوه استفاده از دستگاه تست قندخون را آموزش دیده باشند تا در شرایط اورژانسی کوثر واقع شود. محیط مدرسه نباید برای کودک دیابتی استرس‌زا باشد.

توصیه نهایی شما به عنوان عضو هیئت علمی برای خانواده‌های درگیر با این موضوع چیست؟

عضو هیات علمی دانشکده علوم پزشکی تربت جام در پایان خاطرنشان کرد: دیابت در کودکان پایان آرزوها نیست، بلکه آغاز یک سبک زندگی منضبط است. خانواده‌ها نباید از کلمه «بیمار یا انگ دیابتی» برای فرزند خود استفاده کنند. با آموزش صحیح، پایش منظم و همراهی تیم درمان، این کودکان می‌توانند پا به پای همسالان خود رشد کنند و در آینده در هر حوزه‌ای که بخواهند موفق شوند. کلید موفقیت در کنترل این بیماری، آگاهی و پرهیز از خوددرمانی یا اعتماد به باورهای غلط غیرعلمی است.